Maandag 10 november jl. was het weer de jaarlijkse begrotingsraad. Tijdens deze extra lange raadsvergadering wordt het geld verdeeld voor het komende jaar en de drie jaren daaropvolgend.

Het is best belangrijk dat alle fracties echt meebeslissen en invloed kunnen hebben. Je zou bijna willen dat het altijd verkiezingstijd was.

Het wordt beschouwd als de belangrijkste vergadering van het jaar en alle raadsfracties doen hun best om zoveel mogelijk van hun standpunten in de begroting te krijgen door het indienen van moties en amendementen. Over het algemeen is het verloop van de vergadering best voorspelbaar. Net als de uitkomst. Vaak wordt gestemd langs de lijnen van coalitie en oppositie. En omdat de coalitiepartijen de meerderheid hebben wordt het nooit echt spannend.

Dit jaar liep het allemaal net even anders. Er werd meer naar elkaar geluisterd en er werd zowaar soms echt gedebatteerd over de inhoud.

Dat zou kunnen komen omdat deze raadsperiode ten einde loopt. In maart 2026, over iets meer dan drie maanden dus, zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. En iedere keer tegen het einde van de raadsperiode zien we iets wonderlijks gebeuren. Coalitie of oppositie wordt minder belangrijk en alle partijen willen meer eigen kleur laten zien. Ook kan het zomaar zo zijn dat na de verkiezingen de samenstelling van de coalitie grondig verandert. Oude tegenstanders kunnen elkaar over drie maanden ineens hard nodig hebben. Onderlinge afspraken en bondjes worden aan de kant gezet en er ontstaan wisselende meerderheden. Zo kan het zijn dat een motie van een coalitiepartij ineens geen meerderheid meer haalt en dat een motie van een oppositiepartij aangenomen wordt. Dit gebeurde ook in deze laatste begrotingsraad. Alle partijen konden hun accenten leggen en kregen zo een beetje meer het gevoel dat het ook hun begroting was. Zo konden wij als RoodGroen lokaal met ons amendement een verdere versobering van het minimabeleid tegenhouden.

Het is best belangrijk dat alle fracties echt meebeslissen en invloed kunnen hebben. Je zou bijna willen dat het altijd verkiezingstijd was.

Luc Brouwers, RoodGroen Lokaal

Afgelopen zomer heb ik onder meer benut om twee maatschappelijk georiënteerde boeken te lezen, te weten ‘Armoede uitgelegd aan mensen met geld’ van Tim ’s Jongers en ‘Komt een land bij de dokter’ van Michelle van Tongerloo. Tijdens het lezen werd ik meer en meer bevestigd in mijn denken en handelen tijdens de afgelopen twee raadsperiodes. Des te pijnlijker is het dat de Gennepse coalities (2018-2022 en 2022 – heden) heel anders tegen armoede en zorg aan kijken.

De afgelopen jaren is de zorg vanuit de WMO versoberd. De coalitiepartijen vinden de zorgkosten vooral de pan uit rijzen. Meermaals heb ik in de gemeenteraad gehoord dat we de kosten moeten beheersen (een mooi woord voor terugdringen). Wat ik mis binnen onze gemeenteraad is het besef waar de overheid voor zou moeten willen staan, namelijk het zijn van een zorgende overheid. Kom je in de knel, dan staan we voor je klaar. Zo blijven mensen onderdeel van de samenleving in plaats van zich terug te trekken.

De aankomende begroting stemt me pessimistisch. Voor de zomer opperde het College van Burgemeester & Wethouders (de spreekbuis van de coalitiepartijen CDA, VVD en Elsss) om te bezuinigen op inkomensondersteuning. Enkel mensen met een uitkering kunnen dan nog rekenen op wat extra ondersteuning om bijvoorbeeld de kinderen te kunnen laten sporten. Mensen met een laag inkomen uit werk kunnen – zoals het er nu naar uitziet – fluiten naar een steuntje in de rug, om bijvoorbeeld hun kinderen te kunnen laten sporten. Dit betekent nogal wat: armoede leidt tot achterstand.

Om sport als metafoor te gebruiken: sta je (te lang) aan de zijlijn, dan doe je niet meer mee. De stap om weer volwaardig mee te doen, wordt des te moeilijker.

Een zorgende overheid verwijst niet vooral naar anderen. Een zorgende overheid houdt geen geld over bestemd voor de zorg en klaagt vervolgens over de kosten. Een zorgende overheid doet wat zij moet doen, namelijk zorgen dat iedereen mee kan doen binnen onze samenleving, want wij zijn sociale wezens. Door contact blijven we het langst fysiek en/of mentaal gezond en hebben we onze waarde voor elkaar.

Joy Hillebrand, RoodGroen Lokaal

Onlangs is de meest rechtse regering die Nederland ooit had na elf maanden alweer gevallen. Na een lange formatie en elf maanden ruzie maken in Den Haag is het weer campagnetijd.

De komende maanden zullen we weer overspoeld worden met beloftes over bestaanszekerheid en het oplossen van de woningnood maar vooral heel veel stoere uitspraken over migratie. Meestal gaat het daarbij over asielzoekers. Mensen die op de vlucht zijn voor oorlog en onderdrukking. Rechtse partijen struikelen over elkaar heen om strenge of nog strengere maatregelen aan te kondigen.

Maatregelen die vooral voor de show zijn omdat ze niet gaan werken. Mensen vluchten voor oorlog, geweld en onderdrukking zoals ook Nederlanders deden tijdens en na de tweede wereldoorlog. Nederlanders vertrokken in de jaren ‘50 toen het hier allang weer veilig was massaal naar Canada, Australië en de VS op zoek naar een beter leven. Dit doen mensen. Dit is altijd zo geweest en zal ook altijd zo blijven. Daar veranderd een regering niets aan. Toch zal de campagne weer vooral over asielmigratie gaan terwijl grote problemen waar we wél iets aan kunnen doen blijven liggen.

De groeiende tekorten op de arbeidsmarkt en de veel grotere instroom van arbeidsmigranten bijvoorbeeld. Of het stikstof probleem waardoor Nederland op slot gaat. Het is op te lossen. Maar dan hebben we politici nodig met lef en visie. Klimaatverandering wordt steeds zichtbaarder en raakt ons allemaal. We kunnen er iets tegen doen, maar het schijnt niet zo’n sexy campagne onderwerp te zijn. Het oplossen van de woningnood wil in grote delen van het land nog niet echt lukken vanwege stikstof uitstoot en het tekort aan bouwvakkers.

De komende tijd staat Nederland weer stil en moeten we afwachten wie er straks in Den Haag weer aan de knoppen mag gaan draaien. Ondertussen moeten we als gewone burgers wel gewoon verder.

Luc Brouwers, RoodGroen Lokaal

Als je een gemeenteraadsvergadering beluisterd of bijvoorbeeld het coalitieakkoord leest, is er een woord dat steeds weer terugkomt. Namelijk ambitie. Je kunt de ambitie hebben om succesvol te worden. De ambitie om gezonder te worden. Of de ambitie om simpelweg gelukkig te worden.

In de politiek gaan ambities meestal over meer en groter. En als het daarbij gaat over het beschermen of verbeteren van het welzijn van onze inwoners, dan is daar niks mis mee. Betere voorzieningen, betere dienstverlening en betere ondersteuning voor kwetsbare inwoners. Een leefbare woonomgeving met voldoende betaalbare woningen voor iedereen. Een schone en veilige omgeving met winkels, ontmoetingsruimten en sportaccommodaties dat zijn ambities die wij van harte ondersteunen.

Maar als ambities vooral bedoeld lijken om het prestige van politici te vergroten dan moet je op gaan letten. Enkele voorbeelden uit het verleden laten zien dat je met onrealistische ambities behoorlijk de mist in kunt gaan. Ik noem de deelname aan de Floriade in Venlo, hiermee zou Gennep op de kaart worden gezet waardoor de euro’s binnen zouden stromen. Resultaat, ruim een miljoen verlies. Ik noem het bedrijverterrein de Brem, het moest het mooiste en meest luxe bedrijventerrein worden, waarvoor een masterplan werd opgesteld. Resultaat, miljoenen verlies en het werd uiteindelijk gewoon een logistieke blokkendoos waar vooral arbeidsmigranten werken.

Ambities moeten passen bij de mogelijkheden die je hebt en je moet je doelen niet uit het oog verliezen. Zijn je ambities te groot, dan dreigt mislukking en frustratie. Verlies je de doelen uit het oog, dan maak je meer kapot dan dat je ervoor terugkrijgt. Een actueel voorbeeld hiervan is de uitbreiding van de haven in Heijen. Is nog meer industrie echt in het belang van de inwoners van Heijen of maak je hiermee de leefbaarheid in het dorp juist kapot.

De beoogde ontwikkeling van de Maaskemp lijkt vooral bedoeld om het prestige van politici en de winst van een enkel bedrijf te vergroten. Het landschap kapot en een archeologische schatkamer verwoest, terwijl de gemeente Gennep dit project financieel en ambtelijk helemaal niet kan dragen. Is dit ambitie of is dit grootheidswaan?

Luc Brouwers, RoodGroen Lokaal

Een kleine twee maanden geleden is besloten om te gaan bouwen op de Gennepermolen. De schetsen van de aanstaande bouw viel bij velen niet in de smaak. Ook onze voorkeur geniet het niet. Maar er was meer aan de hand. De gemeenteraad mocht alleen zijn mening geven over het globale ontwerp bij de gratie van het College van Burgemeester & Wethouders. Wethouder Stevens zei immers: “we hoeven dit niet te doen.” Hoe zit dat?

Sinds 1 januari 2024 is de wet gewijzigd. Nu worden ruimtelijke plannen (bouwplannen) getoetst aan de Omgevingswet. Deze wetswijziging zorgt ervoor dat het College van Burgemeester & Wethouders meer bevoegdheden heeft. Zij toetst de bouwplannen en zij besluit of het voldoet. Voor 1 januari 2024 besloot de gemeenteraad of een (bouw)plan past in de buurt. Mogelijk denkt u nu: En wat dan nog?

De gemeenteraad is door u rechtstreeks gekozen en het is aan hen om alle belangen goed te wegen. Op grond van wetgeving, maar ook op grond van historie en emotie. De Gennepermolen is zo’n voorbeeld, vanwege het veranderende aanzicht van Gennep, maar er zijn meer voorbeelden te bedenken die mogelijk onder de nieuwe wet (en de verschoven bevoegdheden) met meer gemak geweld aan gedaan kunnen worden. Weet u bijvoorbeeld wat er gaat gebeuren met de Groes?

RoodGroen Lokaal komt daarom met een voorstel om plannen voor gebiedsontwikkeling (bouwplannen) in de openbaarheid te bespreken. Wat willen we met een gebied, zoals de Groes? Wat kan wel/ wat kan niet én wat willen we wel of niet? Want elk besluit dat we nemen heeft impact op de leefomgeving van onze inwoners. En daar mogen we niet te makkelijk aan voorbij gaan.

Pasgeleden schreef Bram Nijst, VVD-raadslid en coalitiepartner: “In de politiek kun je vanaf de zijlijn blijven roepen, kritiek leveren en je profileren zonder verantwoordelijkheid te nemen, maar waar blijft de winst voor de inwoners?” Ik verwacht nu een open, constructieve houding van de coalitie om oppositie én inwoners deelgenoot te maken van goed afgewogen besluitvorming in het belang van onze inwoners.

Joy Hillebrand, RoodGroen Lokaal

Een gemeente is er voor haar burgers en bedrijven. Alle besluiten die binnen de gemeentelijke organisatie worden genomen moeten daarop gericht zijn. Het belang van burgers en bedrijven, nu en in de toekomst.

Iedere dag weer worden er situaties beoordeeld en visies uitgewerkt die invloed hebben op het dagelijkse leven van mensen. Of het nu gaat om het vaststellen van een bestemmingsplan of besluiten over het beschikbaar stellen van WMO-voorzieningen of inkomensondersteuning voor minima. Ieder besluit heeft gevolgen en die kunnen voor sommigen ook negatief uitpakken. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken.

Dan heb je als burger de mogelijkheid om bezwaar te maken of een klacht in te dienen. Die mogelijkheid om te klagen over besluiten van de gemeentelijke overheid is een wettelijk recht. Toch zijn mensen vaak terughoudend als het gaat om opkomen voor hun rechten en belangen. Bang om de gemeente tegen zich te krijgen. Dat is jammer.

De gemeente is van ons allemaal. Iedereen; ambtenaar, wethouder, burgemeester of raadslid wordt door ons aangenomen en betaald. Zij moeten gewoon hun werk doen en daar mag over worden geklaagd. In een gezonde organisatie wordt een klacht gezien als een gratis advies en een mogelijkheid om het nog beter te doen.

Om een klacht in te dienen kun je de telefoon pakken, maar een brief of mail schrijven is vaak beter want die kun je teruglezen. Je kunt een brief sturen naar de gemeente maar ook naar het college van B&W of naar de gemeenteraad. Het is natuurlijk niet zo dat je altijd je zin zult krijgen, maar er wordt in ieder geval nog een keer naar gekeken en je krijgt als het goed is een fatsoenlijk antwoord.

Luc Brouwers, RoodGroen Lokaal